Yvonne Laumans

“De liefde voor vastelaovend heb ik denk ik vooral meegekregen van mijn moeder. Zij viert vastelaovend als geen ander en als kind kreeg ik alles mee. Ook in mijn studententijd kwam ikterug voor vastelaovend. Dan liep ik met een tas vol was vanuit het station de Boètegewoeëne Boètezitting op, om daar samen met familie de vastelaovend af te trappen. Onze eigen kinderen hebben we ook grootgebracht met vastelaovend, maar omdat ze in Zwitserland zijn opgegroeid voelen ze zich er minder verbonden mee dan ik. Het kan lastig zijn om buiten Limburg uit te leggen wat vastelaovend precies is. Als we vroeger op de school van de kinderen verlof aanvroegen om met het gezin naar Venlo te gaan, dan vroegen we vrij voor een ‘familiefeest’. Achteraf gezien is dat denk ik best een goede beschrijving.”

“In 1988 vertrok ik uit Venlo om rechten te gaan studeren in Leiden. Daarna heb ik nog aanballetacademie in Tilburg gestudeerd. Ik vond werk in Amsterdam en leerde daar mijn man kennen: ook iemand met wortels in Venlo. In de hoofdstad kregen we onze zoon en dochter, nu 23 en 20 jaar oud. Toen de kinderen nog klein waren, kreeg mijn man de kans om in Genève te gaan werken. We namens ons toen voor om een paar jaar te blijven, maar we zijn er nooit meer weggegaan. Genève is mijn thuis geworden, maar ik kom ieder jaar terug naar Venlo voor de vastelaovend. Dat voelt voor mij echt als thuiskomen. Een soort enorme reünie met de mensen waar ik mee ben opgegroeid.”

“Vastelaovend is voor mij een diep gevoel van saamhorigheid en verbondenheid met elkaar. Het is ook een feest met een lach en een traan, want hoeveel plezier je ook maakt met elkaar, er is altijd ruimte voor een goed gesprek. Ik heb twee vriendinnen waar ik sinds de middelbare school mee op pad ga op de zaterdag. Samen pakken we altijd uit met een soort act en bijpassende pakjes. Op de andere dagen ben ik onderweg met een groep van 14 enthousiaste dames. Ook in deze groep stemmen we onze outfits op elkaar af. We beleven er vaak wekenlang voorpret aan, al is het voor mij vanuit Zwitserland onmogelijk om álles meevoor te bereiden.”

“Ik hoop dat de mensen die nu vastelaovend vieren, de essentie van het feest weer doorgeven aan volgende generaties. De wereld verandert volop en in alle steden komen steeds meer culturen samen. Dat vraagt om aanpassing en misschien ook wel om andere manieren van vieren om hetzelfde gevoel van saamhorigheid vast te kunnen houden. Vastelaovend is er voor iedereen, ongeacht je achtergrond of afkomst. Al heb je het feest niet met de paplepel ingegeven gekregen: je bent welkom. Die basis moeten we wat mij betreft blijven vasthouden en doorgeven. Zolang het kan blijf ik in ieder geval terugkomen voor de Venlose vastelaovend, en wie weet komen we ooit zelfs definitief ‘truuk, truuk, truuk’ naar Venlo.”